Wegwerpbroodje

Ik was net vrij, het was zonnig en lunchtijd. Ik besloot niet meteen naar huis te fietsen, maar mezelf te trakteren op een broodje. Stond wat voor me uit te dromen terwijl het voor me belegd werd door een dame die ogenschijnlijk nog niet zo lang in het broodjesvak zat. Niet erg, ik had geen haast.

Buiten wilde ik een hap nemen, maar hé, dit was niet wat ik besteld had. Geen erwtenpuree, rucola en avocado op mijn geitenkaas – één van de specials en een ultieme traktatie – maar alleen een handje kiemen. Niks mis mee, maar niet wat ik wilde en waar ik voor betaald had. Even terug dan maar, daar was vast nog wel wat aan te doen.

Even in de rij tot een ander meisje me hielp. ‘Ah, u had erwtenpuree besteld?’ Het meisje pakte het broodje aan en

PATS.

Daar lag het in de prullenbak.

Ik stamelde nog wat over dat dat nou ook weer niet nodig was en over hoe zonde ik het vond. Het leek niet echt tot haar door ter dringen en het leed was al geschied. Noem me een verwende westerling, maar een broodje uit een vreemde prullenbak laten vissen gaat me ook weer net te ver.

Voedselverspilling is van alle dag

Voedselverspilling is van alle dag. We gooien lustig etenswaren weg in Nederland. En ja, hoewel ik er heel erg op let, beschimmelt er bij ons ook wel eens iets. Ik ben geen heilige, al doe ik op dit gebied echt mijn best.

Maar perfect, vers voedsel, waar helemaal niks mis mee is zó in de prullenbak gooien alsof het niets is, daarvan stond ik toch echt perplex. Het getuigt van enorm weinig besef waar voedsel vandaan komt, wat het vraagt van de aarde en van de ongelijke verdeling ervan op deze wereld.

Zo onnodig, zo onnadenkend: met een beetje avocado en een lik erwtenspread was het gewoon hetzelfde broodje geweest. Anders had ik het ook gewoon op willen eten. En al had ik het dan aardig gevonden als ze had aangeboden een eurootje terug te geven, zonder was het ook oké geweest.

Terugsturen of niet?

Hoewel ik me had voorgenomen dan maar extra te genieten, at ik het broodje uiteindelijk op met een knoop in mijn maag. Ik voelde me schuldig om de verspilling, al wist ik dat mijn teruggaan niet onterecht was.

Ik ben niet bepaald een klagerige horecabezoeker. Niet al te kritisch en zelfs als de bediening – excuse my French – ronduit ‘ruk’ is, vind ik het lastig om geen fooi te geven. Fouten maken is menselijk en ik weet uit ervaring dat het hard werken is.

Ik heb eigenlijk nog nooit iets teruggestuurd in een restaurant. Ik lust gelukkig bijna alles en ik heb al vaker meegemaakt dat ik liever opeet wat ik – onbesteld – krijg voorgeschoteld dan dat ik weet dat het waarschijnlijk weggegooid wordt in de keuken. Situaties als deze versterken dat gevoel dat ik maar beter kan zwijgen.

Tegelijkertijd vind ik dat je het best mag aangeven als iets niet klopt of niet oké is – al vind ik dat persoonlijk nog zo lastig – daar kan een zaak alleen maar van leren.

Dit gebeurt me niet nog eens

Natuurlijk wil ik zoiets in de toekomst voorkomen. Ik weet me bij een volgende ‘klacht’ in dit kader – als iets echt niet eetbaar is, is het weer een ander verhaal – zal ik me in elk geval wapenen met een ‘Ik wil het natuurlijk gewoon opeten, maar ik wil even aangeven dat…’. Het zal me niet nog een keer gebeuren.

Aan iedereen die werkt met voedsel, wil ik vragen je verstand nooit uit te zetten. Probeer bij een klacht te denken in logische oplossingen, waarmee je je klant tevreden maakt, zonder zinloos te verspillen.

Leg desnoods zo’n heerlijk broodje apart en eet het zelf op of maak er de buurvrouw of de straatmuzikant verderop blij mee. Maar verlies niet de waarde van voedsel uit het oog, al is het nog zo overvloedig aanwezig.

  1. Oh no! Ik zie het helemaal voor me. Zou mij ook kunnen overkomen, dus dank voor de waarschuwing 😉
    In de horeca gooien ze veel eten weg vanwege strenge hygiëneregels. Misschien dat je jezelf dan ook aanleert dat weggooien dus oké is. Maar dit was gewoon jouw broodje! Wel tekenend voor de wegwerpmaatschappij dat we meteen iets vervangen als het niet goed is. Dit was juist zo goed te repareren. Zonde.

    1. Ja ik weet het inderdaad qua hygiène. Ben superblij met goede voedselveiligheidsregels, maar soms zijn er gelaas ook excessen, weet ik uit ervaring. En dit sneed wel even door mijn ziel ja. Nou ja, ik let in het vervolg wel beter op voor ik mijn ‘foute’ broodje overhandig.

  2. Oh whaa wat erg..!!! Ik zou een hartaanval krijgen denk ik, maarja ik ben dan ook 4 dagen in de week bezig met voedselverspilling voorkomen (werk).. Maar zou tegelijk denk ik ook met mijn mond vol tanden staan van shock.. en ja het ligt al in de prullenbak, wat kan je nog doen.. Behalve uitleggen dat dat echt niet nodig is, en dan hopen dat je daar de volgende broodjes mee red. Want als we het met z’n allen niet normaal vinden om zomaar wat weg te gooien, en dat ook laten zien, dan gaat er wel echt wat veranderen. Ik bedenk mij nu dat het dus echt goed is om in zo’n geval (als voorkomen niet gelukt is) duidelijk te reageren dat je dat niet ok vindt, dat je dat niet normaal vind. Want die omslag hebben we nodig. Maar ik zou dat denk ik ook alleen kunnen als ik dat vantevoren heb bedacht.. Bij deze dus!

    1. Nou ik was ook echt een beetje in shock. Ik heb wel een poging gedaan en gezegd hoe zonde ik het vond, maar het was bepaald geen soepel voorbereide spreekbeurt. Ik vind beleefd blijven ook altijd een groot goed, maar soms is je iets drukker maken misschien ook wat waard.

  3. Ah, kan me echt helemaal voorstellen dat je hier van baalde! Ik heb zelf ook moeite met voedselverspilling en sta binnen mijn gezin bekend als de vuilnisbak. Alles om maar niks weg te moeten gooien. Ik vind dat horecagelegenheden hier eigenlijk ook echt afspraken over moeten hebben, maar wat nu een goede oplossing zou zijn voor dit broodje… ik weet het zo niet!

    1. Pracht van een geuzennaam! Gelukkig komt er met apps als Too Good to Go steeds meer aandacht voor het verspillingsprobleem. Dat is echt super. De strenge regels – die ook hun voordelen hebben – maken het niet makkelijk voor horeca, maar bewustheid kweken onder je personeel moet kunnen.

  4. Oh wat ontzettend bizar dit! Ik snap je knagende gevoel, maar dat is ergens ook wel weer jammer, want het hele doel van ‘jezelf verwennen met een broodje’ was nu een beetje mislukt natuurlijk. Ik vind het zelf ook een lastige scheidslijn hoor: wanneer stuur je je eten terug als het bijv niet goed is bereidt (en wordt het dus weggegooid) en wanneer is het acceptabel? Fijn dat je het met ons deelt, een goeie bewustwording!

    1. Het was inderdaad dubbel zonde, stom van me. Ik vind het ook een verschil tussen slecht bereid en het verkeerde en het is batuurlijk altijd een persoonlijke afweging op dat moment. Het is voor horeca denk ik altijd goed om het gesprek aan te gaan met de gast: wat wilt u als oplossing of twee voorstellen doen. Dan krijg je de kans om het te herstellen. Ik snap dat dat lastig kan zijn op spitsuur trouwens – lunchtijd in een broodjeszaak – maar in dit geval had het uiteindelijk tijd gescheeld.

  5. Niet teveel bij de pakken neer gaan zitten hoor. Van de week hoorde ik de term ‘friendly activist’ en dat vond ik wel een goeie. Niet te hard zijn voor jezelf, maar wel stevige maatregelen nemen die het verschil maken (bijv. afval scheiden, al je lampen vervangen etc.). Misschien maken ze wel biobrandstof van hun food waste en dan is het toch nog een beetje oké 😉

    1. Helemaal mee eens hoor, ik zit ook echt niet meer te huilen in een hoekje om dat broodje, maar het opent wel mijn ogen over de winst die nog te halen valt als samenleving. Ik denk dat het biobrandstofverhaal hier ietwat optimistisch is, maar wie weet!

  6. Zonde inderdaad dat ze het gewoon de prullenbak in gooide. Ik zou dat niet doen in haar situatie maar ik zou denk ik vragen of je een nieuw wilt of dat je het huidige wat wilt aanpassen. Maar goed, ieder doet maar wat hij denkt dat het beste is. Jammer dat je erna niet meer van je broodje kon genieten maar wel begrijpelijk.
    Mijn vriend was ook laatst een broodje gaan eten en er zat een vlek op wat op bloed leek. Hij ging er mee terug naar de dame aan de kassa die zei dat het ketchup was waarop mijn vriend dus aan gaf dat het wel echt op bloed leek. Die mevrouw nam zijn broodje, liep er mee naar de keuken, kwam terug en zei: nee ’t is ketchup. En hij kreeg het gewoon terug. Ja hallo?! Dat vind ik dan ook weer los erover. Ik vind het zelf ook lastig om dingen terug te sturen en ik doe dat ook bijna nooit maar met zoiets zou ik niet twijfelen.

    1. Ja, het hangt natuurlijk erg vsn de situatie af! Als iets echt niet goed (meer) is, dan moet het helaas gewoon weg. Ik denk dat het inderdaad altijd goed is om met je klant een redelijke oplossing te zoeken.

  7. Ik denk dat het heel moeilijk is, zo niet onmogelijk, om te voorkomen dat zoiets nog eens gebeurd. Sommige horecamedewerkers gaan zó snel te werk, dat iets al van je tafel gehaald is (of in de vuilnisbak ligt…) nog voordat je het goed en wel doorhebt. Laatst had ik bijvoorbeeld iets soortgelijks bij de Smullers. Had een frietje met mayo besteld, maar ze hadden er per ongeluk curry overheen gedaan. “Mevrouw, uw frietje met curry!” “Eh, ik had een frietje met mayo besteld” FLATS, alle friet in de vuilnisbak. :/ Daar voelde ik me toen ook rottig over. Maar ik had toch echt iets anders besteld, de bediening kan dat soort foutjes moeilijk zelf opeten – dat levert weer andere problemen op… – en niemand wil koude friet.
    Dus tja. Er valt nog heel wat winst te behalen op dit gebied. Maar fouten maken is menselijk.

    1. Helemaal mee eens hoor en bij een frietzaak is het weer net wat anders dan bij een broodje. Ik heb zelf ook een horeca met spitsuur en ik weet hoe weinig denktijd er kan zijn. Maar daarom extra handig om en klein beetje voorbereid te zijn, als klant en als zaak.

  8. Wat goed dat je dit deelt!! Ik heb bij Hema gewerkt en man, daar wordt ook zoveel weggegooid 🙁 Waar ik nu werk wordt ook onzorgvuldig met eten omgegaan. Ik spreek iemand er altijd op aan, niet met een kritische noot, maar wel om bewustzijn te creëren!

    1. Haha wat grappig Mariëlle: ik heb ook bij de Hema gewerkt (toevallig haha)! Op de horeca afdeling zelfs, en daar ging aan het eind van de dag ál het eten wat er over was in de vuilniszak, soms een complete containerzak vol. Ik vond dat altijd zo verschrikkelijk, en werknemers mochten het ook niet mee naar huis nemen. Misschien dat hier in de toekomst een oplossing voor komt? Ik hoop het echt van harte!

      1. Van Hema ken in de verhalen ook ja, van vrienden die er werkten. Ik vind het ‘happy hour’ dat Hema nu heeft wel heel goed al, dat helpt vast verspilling voorkomen. Ik vind het supertof dat Too Goo to Go hier aandacht voor vraagt bij bedrijven en meteen ook een heel handige oplossing tegen verspilling biedt die ook nog wat oplevert voor bedrijven, misschien gaat Hema zich ook wel aansluiten in de toekomst!

  9. Inderdaad heel erg zonde dat de medewerkster het broodje zomaar weggooide. Er is niets zo zonde als verspilling van eten waar helemaal niets mis mee is. En er is vaak wel een mouw aan te passen om dat tegen te gaan. Zelf heb ik ook ooit voor een vakantiebaantje bij Hema gewerkt en daar belandt inderdaad heel wat in vuilniszakken. Ik herinner me nog dat er aan het einde van de dag soms wel 30 taarten in de vuilniszak terechtkwamen. Dat ging dan wel weer naar boeren als varkensvoer, maar toch…

    1. Ik snap dat in grote bedrijven verspilling niet helemaal te voorkomen is, we leven op dit moment immers in een samenleving waar we verwachten dat alles altijd voorradig is en dat heeft verspilling tot gevolg. Maar er zijn tot zeker hoogte oplossingen voor te verzinnen. Op zich is voedselafval aan dieren geven een ‘hoogwaardige’ manier van restverwerking, al is dieren eten dan weer niet zo efficiënt. Ik hoop vooral dat de vanzelfsprekendheid van weggooien steeds minder wordt en daarom blijft het goed om er met zijn allen waakzaam voor te zijn.

  10. Toen ik een keer in een bar/restaurant wat ging drinken, vertrok er net een enorm gezelschap (uitje van de zaak misschien?) en lieten van die planken met een assortiment aan desserts bijna onaangeroerd staan. Er was echt zoveel over. We hadden het erover dat wij het wel wilden en ik weet niet meer hoe het zo kwam, maar voor we het wisten had de manager/eigenaar van de zaak alles op nieuwe borden gelegd, met vorkjes en servetjes en mochten we het opeten. Zo aardig! Het was superlekker, en de eigenaar was blij dat hij het niet hoefde weg te gooien. We hebben een dikke fooi gegeven.
    Zo kan het dus ook 🙂 Was een supergoede eerste indruk (de zaak was nog niet zo lang open).

    1. Wauw, dat is nog eens een geweldige actie! Het getuigd ook van respect voor je eigen product als je het liever opgegeten ziet worden. Wat een mooi voorbeeld!

  11. Wat goed dat je hier over schrijft, zo’n herkenbare situatie! Het denken in oplossingen wordt inderdaad veelal vergeten – in het geval van voedsel, maar ook in andere situaties. Gelukkig zijn er tegenwoordig ook veel mooie voorbeelden van bedrijven die het wél goed doen, dat inspireert mij zeker (en hopelijk ook veel anderen). Het denken aan de buurvrouw & straatmuzikant vind ik ook wel een hele mooie!

    1. Helemaal mee eens, het besef dat voedsel iets is om zuinig op te zijn, dringt langzaam maar zeker wel door. Dat is hoopvol! En intussen kunnen we zelf ook ons beste beentje voortzetten.

  12. Ik heb, toen ik ’s avonds laat een supermarkt in hartje Brussel passeerde, weleens gezien hoe al de croissants, pistolets, koffiekoeken en dat soort dingen die niet verkocht waren, in een grote, grijze vuilzak gegooid werden. Mocht het nu een schone zak geweest zijn die bij een daklozenopvang of iets dergelijks afgeleverd zou worden, oké, maar daar leek het in ieder geval niet op … Heel erg hoe er zo verspild wordt – op vrijwel alle vlakken.

    1. Dat moet een treurige aanblik zijn geweest. Bij mijn eerdere werk in de horeca kwam dit ook veel voor, maar het besef, ook bij cateraars, zag ik wel met de jaren groeien. Die gingen meer ter plekke maken bijvoorbeeld in plaats van alles vooraf, waarna de overschotten weggegooid moesten worden. Vanwege voedselveiligheidsregels mocht de daklozenopvang ook niks aannemen. Goed dat die regels er zijn natuurlijk, maar er zijn gelukkig wel steeds meer middenwegen. Het is immers aan alle kanten zonde.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.