Help, ben ik nou toch vegetariër?

Vorig jaar schreef ik nog een stuk over waarom ik wel eens vlees at. Ik heb het altijd al belachelijk gevonden dat vegetariërs en veganisten zich moeten verdedigen om hun keuze, dus vond ik het tijd om dat eens om te draaien. Inmiddels staan de zaken er anders voor: ik eet nu al een half jaar vegetarisch! Niet iets wat ik van te voren bedacht had – al lachten vriendinnen dat ze het al mij-len-ver zagen aankomen. Tijd voor een Q&A met mezelf.

Hoe dit zo?
Ergens in de derde week van januari ontdekte ik dat ik het hele nieuwe jaar nog geen vlees had gegeten. Toen besloot ik er gewoon actief mee te stoppen. Ik miste het niet – at al erg weinig vlees, dat blijkt – en er zijn genoeg andere manieren om aan mijn voedingsstoffen te komen. Het voelde opeens opeens als de goede beslissing, zo’n natuurlijke overgang.

Waarom doe je dit?
Het gaat mij in de eerste plaats om het milieu. Vlees eten heeft simpelweg een enorme impact en daar draag ik liever niet aan bij. In principe heb ik heen problemen met het af en toe eten van een dier – dieren eten elkaar immers ook op – maar de manier waar in onze huidige samenleving omgaan met met vlees vind ik minder tof. Vlees is een industrie geworden en dieren daarmee een product, dat staat me niet aan. Stiekem vind ik het ook wel fijn om nu ongegeneerd naar filmpjes van schattige mini-biggetjes te kijken zonder in mijn achterhoofd de gedachte te hebben dat ik te zijner tijd één van zijn soortgenoten in mijn mond stop.

Waarom ben je dan geen veganist?
Alles op zijn tijd. Ik weet overigens niet of de stap naar veganist ooit zal zetten – I just love cheese – maar er bewuster mee omgaan vind ik voor nu ook goed genoeg. Ik kook regelmatig zonder dierlijke producten, maar er volledig vanaf stappen zal ik voorlopig niet.

Hoe definieer je je eetgedrag?
Na enige twijfel nu toch als vegetarisch. In eerste instantie besloot ik zelf gewoon actief vlees te mijden, maar vond ik het nog moeilijk om aan anderen ‘op te leggen’ om rekening met me te houden als ik bij hen at. Wat dat betreft was mijn standpunt niet veranderd ten opzichte van mijn vorige post over vlees eten. Hoewel ik het fijn vind om flexibel te zijn en rekening te houden met anderen, merkte ik dat het onduidelijkheid schepte. At ik nou écht geen vlees of gewoon líever niet? Daarom heb ik de knoop doorgehakt en mezelf voortaan vegetariër te noemen. Misschien hielp het onbewust ook wel mee dat ik na enige tijd wist dat ik dit ook echt vol ging houden, dat het geen bevlieging was waar ik iedereen in meesleepte maar gewoon mijn manier van eten.

Heb je sindsdien nog vlees of vis gegeten?
In die eerste periode heb ik nog één keer zalm en één keer kip op. Beide in gerechten waar het er niet uit kon worden gehaald en van mensen die nog niet wisten dat ik het liever niet at. Ik vind het heel belangrijk om gastvrijheid te eren en omdat milieuredenen op nummer één staan, kan ik er wel mee leven als ik toch een keer vlees eet. Inmiddels weet denk ik iedereen in mijn omgeving wel dat ik vega eet en dat is wel zo makkelijk.

Is het moeilijk? 
Nee, niet echt. Er zijn misschien twee momenten geweest dat ik verlangend keek naar een stukje vlees. Één keer keek ik smachtend naar een stuk droge worst, waarna ik vrolijk mijn olijven verslond. Ook was ik in mei op een evenement van internationale studenten dat voor een groot deel bestond uit eetkraampjes waar je onbeperkt kon proeven. Toen vond ik het wel lastig om het bij de vega-dingen te blijven, uit pure nieuwsgierigheid naar al die dingen die ik nog nooit geproefd had – ik vind eigenlijk alles lekker. Maar ik heb me ingehouden!

Maak je uitzonderingen?
Ik heb mezelf één uitzondering beloofd, die sterk samenhangt met mijn ervaringen op het evenement dat ik net noemde: als ik op vakantie ga, wil ik graag de plaatselijke specialiteiten kunnen proberen, ook als deze toevallig vlees bevatten.  Ik vind eten zo’n belangrijk deel van het ervaren van een cultuur, dat ik mezelf dat gun. Deze zomer ga ik in praktijk uitvinden hoe dit gaat uitpakken. Ik verwacht grotendeels gewoon vega te eten, maar we gaan het zien!

Ook als ik toevallig nog een keer een maaltijd met vlees voorgeschoteld krijg, zal ik die in dankbaarheid opeten. En in grote groepen gaan mensen met allergieën sowieso voor. In praktijk nog niet voorgekomen – ik heb ontzettend lieve vrienden – maar mocht het wel zo zijn, dan maak ik er geen punt van.

Voor mij werkt het
Ik vind het best een stap om dit allemaal zo op te schrijven. Aan de ene kant voel ik me heel goed bij de keuzes die ik nu maak, aan de andere kant weet ik dat anderen mijn keuzes misschien niet zullen begrijpen. Maak ik de boel onnodig complex? Wellicht. Kies ik de weg van de minste weerstand? Misschien. Ik heb het afgelopen jaar best wel geworsteld met het afwegen van verschillende dingen die ik belangrijk vind. Uiteindelijk zijn mijn principes hetzelfde gebleven, maar heb ik het toch voor elkaar dat ik geen vlees meer eet. Daar ben ik blij mee en het werkt voor mij.

Op dit moment is dit voor mij een fijne manier van leven en eten. Die zal vast en zeker nog veranderen – inmiddels heb ik wel door dat mijn keuzes op dit duurzaam gebied zelden definitief zijn. Maar het voelt goed om de ‘spelregels’ voor nu vast te hebben liggen, zodat ik me ook weer kan richten op andere dingen die ik belangrijk vind, zoals het produceren van minder afval.

 

 

 

 

 

  1. Oké, weer een clichée-reactie, maar dit is zó herkenbaar! Het klinkt precies als mijn minder-vlees-eten-update.

    Ik ging ook minder vlees eten voor het milieu, langzaam afbouwen en toen ik op 80% vega zat, vond ik het wel best. De grootste milieuimpact was immer flink geslonken. Maar intussen werd het 85%, toen 95% en toen besloot ik dat het makkelijker was om niet steeds de afweging te maken tussen wel of geen vlees eten/kopen en gewoon geen vlees meer te eten. Maar mezelf dan vegetariër noemen klinkt meteen zo definitief!

    Ik heb ook de deur open laten staan voor het geval ik mezelf eens een verleiding wilde gunnen, dus ik snap je heel goed. Ook wat betreft alles willen proeven. Toch heb ik sinds de update geen vlees of vis meer aangeraakt. Door vlees links te laten liggen, heb ik minder keuze en dat werkt eigenlijk juist goed voor mij.

    Mijn vrienden koken ook allemaal zo lief vega voor me. Gelukkig zijn ze dat vaak al gewend dankzij mijn voorgangers of eten ze sowieso zelf (vaak) vega. Als jouw vrienden dat niet ook al gewend waren, ben jij gewoon die voorganger waar anderen later weer van kunnen profiteren 😉

    1. In mijn omgeving zijn er gelukkig zat vegetariërs – ik heb bijvoorbeeld altijd huisgenoten gehad die vega aten en ook onder vrienden, familie en collega’s zijn er meerdere – dus wat dat betreft is de stap helemaal niet zo groot. En tóch voelde ik me bezwaard, gek he? Qua eetgedrag was de stap bij mij net als bij jou ook niet zo groot op de momenten dat ik het zelf voor het zeggen had, hooguit een sporadische bitterbal die ik nu links laat liggen. En toch voelt het als een ding, haha. Leuk dat je het herkent!

      1. Dat ‘uit de kast komen’ ook, haha. Je plakt jezelf een labeltje op waarvan iedereen allang wist dat je het had en dat helemaal oké vindt, maar toch is het een ding inderdaad. Alsof je bij Arie Boomsma uit de kast komt en iedereen zegt ‘Ja, duh!’ 😀

        Ik heb trouwens wel echt bewondering voor mensen die al vega waren toen het echt nog iets raars was. Dan hebben wij het toch een partijtje makkelijk 🙂

  2. Ah, leuk om te lezen dit! En ik kan me hier precies in vinden, al ben je nu net één stapje verder dan ik 😉 Ik eet al twee jaar heel weinig vlees meer (net als jij vanwege de vleesindustrie), maar inderdaad, als anderen het voor me klaar maken maak ik er geen punt van. Maar twee weken terug las ik weer een artikel over vegetarisme, en dat gaf me net dat zetje om voorlopig even helemaal geen vlees aan te raken. Voorlopig ja, de tijd zal leren hoe definitief het is. Ik merk ook dat ik het nog wel een drempel vind om ‘uit de kast te komen’, vooral omdat ik nu sinds een jaar geen suiker meer eet, en dan voelt het een beetje als labeltjes sparen 😉

    1. Prima manier toch, om gewoon te kijken hoe het loopt? Het niet moeilijk willen doen snap ik helemaal hoor, maar vegetarisch eten is gelukkig behoorlijk ingeburgerd bij veel mensen. Vaak aanbieden om voor anderen te koken wil ook nog wel eens helpen! Ben benieuwd hoe het je vergaat!

  3. Herkenbaar. 🙂 Al zit ik eerder in je vorige fase, denk ik. Ik at al langer bewust weinig vlees, maar het is pas sinds een paar maandan dat ik bewust vraag aan mensen om mij geen vlees voor te schotelen. Probleem is wel dat ik een moeilijke eter ben en dus gun ik mezelf nog misstapjes, zoals vorige week op de teamdag met het werk. Ik heb geen vlees gegeten bij de BBQ (omdat er toen voldoende keuze was), maar wel hapjes met vlees (omdat er verder bijna niets was). Ik heb zelfs hapjes met vlees gemaakt. Jawel, die teamdag was nogal gericht op vlees. Ik merk dat het bij mij vooral in context van mijn werk is dat ik wel vlees eet, al is dat bij mij nu ongeveer twee keer per maand, denk ik. Daar ben ik nog niet uit de kast gekomen, want ik eet liever vlees dan niets. 🙂

    1. Zeker als je het om milieuredenen doet is de stap van elke dag (ik weet natuurlijk niet of je dat at) naar een paar keer per maand een veel grotere dan van een paar keer per maand naar niks. Wat dat betreft maak je enorme milieuwinst, dat is toch tof? Ergens vind ik het wel jammer dat termen als vega en vegan zo afgebakend zijn. Het zijn natuurlijk gewoon definities, maar er blijft zo weinig ruimte over voor andere gewoonten en frequenties.

  4. Ahhh wat leuk om dit te lezen en dikke props voor jou dat je dit zo online durft te zetten! Ik snap dat dat niet makkelijk is. Wat tof dat je een eetpatroon hebt die past bij jouw normen en waarden. En nog fijner dat je je er zo fijn bij voelt. Ik ben benieuwd of je eetpatroon t.o.v. vorig halfjaar erg veranderd is Hihi. Wat vind je vriend er trouwens van (:

    1. Dat valt dus wel mee, mijn eigen eetpatroon is eigenlijk hetzelfde, alleen bij anderen is het nu dus ook vega. Vriend gaat er heel tof in mee, een heel enkele keer maken we apart vlees voor hem, maar meestal eet hij thuis ook gewoon vega. Dubbele milieuscore, haha. Ik eet op dit moment wel wat vaker vleesvervangers, sinds we samenwonen, dat is denk ik het enige, want zelf kocht ik die eigenlijk nooit.

  5. Mag ik effe lekker cliché zeggen dat je verhaal voor mij ontzettend herkenbaar is? Als ik boodschappen doe, kan ik vlees en vis met gemak links laten liggen. Het is alleen moeilijk omdat mijn vriend wél een doorgewinterd carnivoor is. Hij eet alle vegetarische maaltijden die ik hem voorschotel met smaak op en kookt zelf ook af en toe vegetarisch, maar als hij dan tóch een vleesgerecht klaarmaakt, eet ik dat wel op – als het vlees niet gewoon kan worden weggelaten of vervangen, that is.
    Als ik bij anderen ga eten, eet ik uit respect wat ze me voorschotelen, zelfs al bevat dat gerecht meestal wel vlees of vis. Eigenlijk zou ik moeten beginnen vragen of mensen iets vegetarisch voor me kunnen maken, maar ik vind dat op de een of andere manier respectloos en ondankbaar overkomen. Dat is wellicht gewoon een hindernis die ik nog moet overwinnen. 🙂

    Op restaurant kies ik voor vegetarisch en in uiterste nood vis. Een echte vleeseter ben ik toch nooit geweest. Het enige dat ik écht nog niet kan laten, is sushi met vis.

    Trouwens, die van de streekproducten is een hele goede! Dat vind ik op termijn ook een mooie uitzondering, maar dan moet ik eerst nog vollédig in de volgende fase geraken.

    1. Precies hoe ik er ook in stond hoor. Langzaam heb ik me toch over die schroom heen gezet. Zelf heb ik ook nooit moeilijk gedaan over vega (of andersoortig ‘anders’) koken voor anderen, dus eigenlijk is het best gek dat ik het zelf niet wilde vragen van anderen. Uiteindelijk heb ik toch gewoon de stap gezet omdat ik gewoon echt liever geen vlees meer wilde, maar ik snap je helemaal! Er komt denk ik absoluut nog een moment dat ik sushi echt ga missen, maar dan ga ik zelf aan de slag met de vega-tonijn van de vegetarische slager, heb ik alvast besloten.

  6. Wat ontzettend knap dat je dit toch online zet! Ik kan me heel erg vinden in jouw visie en vind het knap dat je daar gewoon voor uitkomt 🙂 Vooral dat je geen vlees eet voor het milieu boven dierenwelzijn ben ik het erg mee eens, maar is natuurlijk wel moeilijk om online te zetten.

    1. Dankjewel, wat lief. Ik vond het echt een beetje spannend en ik heb er ook heel lang over gedaan om dit op te schrijven, terwijl ik meestal gewoon lekker doortik, haha.

  7. Wat een leuk geschreven blog! Ikzelf ben nu 15 jaar vegetariër en heb er nog geen dag spijt van gehad. Ik ben het in eerste instantie geworden, omdat ik geen dieren meer wilde eten, mijn liefde voor dieren is te groot om dat over mijn hart te krijgen. Nu weet ik ook dat het beter is voor het milieu, dus dat komt mooi uit.
    In het begin was het nog weleens lastig als ik ergens ging eten, maar ik zei altijd (en nog wel). Als het te lastig is, dan kook je lekker wat je wil en ik eet wel een boterham met pindakaas ;).
    Gelukkig is het tegenwoordig een stuk normaler en kan je ook stuk makkelijker in restaurants eten (en heb je zelfs keuze!)

    1. Mooi om jouw verhaal te horen! Ik denk dat het tegenwoordig inderdaad stukken makkelijker is en er veel meer keus is. Fijn voor iedereen die vleesloos of wel eens vleesloos wil!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.