Een goed begin

Een gewone dinsdag, weinig verwachtingen. Wat wachten, dat wel. Afspraak met de oogarts. Een wachtkamer vol tijdschriften en mensen die ze niet echt lezen.

Bij de balie een jongen. Jaar of zes, aan de hand van zijn moeder. Blond haar onder zijn blauwe pet.

Hij kijkt me aan.
Ik lach.
Hij lacht.
Hij zwaait.
Ik zwaai.
Trekt zijn moeder aan haar jas.
‘Maar je kent die mevrouw toch helemaal niet?’

Een paar minuten later. Hij staat hij voor mijn neus.
‘Dag,’ zeg ik.
‘Kom je gezellig even hoi zeggen?’
Hij knikt.
‘En een knuffel!’
Slaat zijn armen om me heen.
Over zijn schouder lachen moeder en ik elkaar aan.
En weg is ‘ie weer.

Wat een goed begin van de dag.

  1. Haha, wat lief. Zo’n wachtkamer kan ontzettend geestdodend zijn. Heel fijn als er dan zoiets gebeurd!

    1. Ergens vind ik het soms wel lekker om me in het vacuüm van zo’n wachtkamer te bevinden – dat overkomt me dan ook niet zo vaak – maar dit was véél leuker.

  2. Wat een geluksmomentje! Kinderen en dieren kan ik echt bewonderen om hoe ze zonder remmen leven en met vol enthousiasme anderen begroeten.

    1. Mooi is dat hè? Kunnen we af en toe iets van leren. Hoewel je ook wel een bepaalde schattigheidsfactor nodig hebt om hiermee weg te komen, vrees ik, haha. Het is wel een mooi geheugensteuntje om met een open houding mensen te benaderen, zonder oordelen, gewoon positief.

  3. Aaah, wat ontzettend schattig! Wat zo’n klein mannetje wel niet met je dag kan doen, heerlijk. Mijn dochter is heel open en knuffelt ook snel met mensen die ze niet ken. Een eigenschap die ik als moeder alleen maar kan omarmen en trots op ben!

    1. Heel leuk, ik snap dat je een trotse moeder bent. Onbevangenheid is een mooi iets.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.