Tegenwoordig doe ik gelezen boeken makkelijk de deur uit. Sommige niet, want ik herlees ook graag. Maar het merendeel zal voor één keer zijn en dan vind ik het fijn om ze vervolgens de wijde wereld in te sturen, zodat nog iemand er plezier aan kan beleven.

Hoe anders is dat met ongelezen of niet uitgelezen boeken. Daar kan ik maar moeilijk afstand van doen. Zelfs als ze me geen cent gekost hebben. Daarover zette deze leuke blogpost van Tussen Mars en Jupiter me aan het denken.

Verplicht uitlezen

Ik denk niet dat ik de enige ‘principiële uitlezer’ ben. Ik geef niet graag op als ik eenmaal aan een boek begonnen ben. Zelfs boeken in huis die ik – soms in jaren – nog niet opensloeg, kan ik niet moeilijk laten gaan.

Geleende boeken

Een speciale categorie hierbij zijn geleende boeken. Boeken die ik meekrijg van vrienden of familie die het me aanraden of boeken waar mijn oog zelf op valt als in hun boekenkast sta te gluren.

Ik wil ze niet teruggeven met de mededeling dat ik er niet doorheen kwam. Dat voelt als falen en ook een beetje ondankbaar, terwijl ik de eigenaar er natuurlijk niet echt schade mee berokken.

Doorbijten

Ergens waardeer ik die inzet wel bij mezelf. Ik weet namelijk dat het ook aan mijn eigen onrust ligt dat ik boeken soms niet uit krijg. Ik laat me afleiden door Instagram, Netflix, domme tv en dat boek blijft op mijn nachtkastje liggen. Soms vraag lezen een beetje inzet en doorzettingsvermogen. Dat wil ik wel van mezelf vragen.

Aan de andere kant kun je het ook overdrijven. Boeken die al jarenlang in mijn kast staan. Waarbij ik steeds afhaak of die ik niet eens opensloeg. Elke keer dat ik mijn ogen langs je kast laat glijden, voel ik een onrust om ‘wat ik allemaal nog moet’. En is je door een boek heen worstelen dat je eigenlijk niet zint echt zoveel verrijkender dan Netflixen? Je kunt sowieso niet alles lezen op de wereld, dus waarom dan wel per se dat boek dat soms door louter toeval in mijn huis belandde?

Mild zijn

Afgelopen week bracht ik voor het eerst een nieuw gekocht boek dat ik nooit uitlas naar de mini-bieb. Een flinke drempel die ik over moest. ‘Zonde, niet opgeven, probeer het nog eens’, het ging allemaal door mijn hoofd. Maar toen ik wegfietste, voelde ik vooral opluchting.

Het boek stond al een jaar of 8 in de kast en ik kwam nooit verder dan hoofdstuk 4. En ik werd moedeloos van het verhaal, ook dat nog. Ik ben blij dat het boek weg is. Een kleine bevrijding van een zelfopgelegde verplichting.

Tips om leesdruk verminderen

Ik lees regelmatig, maar wil mezelf minder leesdruk opleggen. Lezen kan fijn, ontspannend en inspirerend zijn, maar daar kan ik geen gevoel van verplichting bij gebruiken. Eens kijken of ik me aan mijn eigen tips kan houden.

  • Leen alleen een boek waar je direct in wilt gaat beginnen
  • Lees maximaal één of twee boeken tegelijk bij de bibliotheek
  • Raad iemand je een boek aan? Zet het op een lijstje en leen het zodra je er zin in hebt en het je uitkomt
  • Zet alle nog te lezen boeken in je kast bij elkaar op één plank, kijk daar als je een nieuw boek zoekt
  • De boeken waar je na een jaar nog niets mee gedaan hebt, geef je een mooie andere bestemming (die mini-bieb bijvoorbeeld)

Lees jij boeken altijd uit?