Ik ben Hermien, 25 jaar, student Geschiedenis en beginnend fair fashion fundamentalist. Een doodnormale vrouw met een uitpuilende kledingkast, niks om aan te trekken en hart dat sneller gaat kloppen van koopjes. In dat kader ben ik al jaren een fanatieke kringloopsnuffelaar, maar dat was meer uit eigenbelang dan om duurzaamheidsredenen.

In 2013 stortte het Rana Plaza, een kledingfabriek in Bangladesh, in. Ruim 1100 mensen kwamen om het leven, maar in de kledingindustrie veranderde ogenschijnlijk weinig. Maar bij mij wel. Langzaamaan keek ik achterdochtiger naar de jurkjes die ik in de paskamers aantrok. Volle winkelstraten gingen me tegenstaan. Wie heeft de kleding in die plastic tasjes gemaakt? Voor welk salaris? En wanneer heeft een eigenlijk mens genoeg schoenen?

In december 2015 (inderdaad, ik had nogal wat tijd nodig) besloot ik dat het genoeg was. Ik wil niet meer bijdragen aan de oneerlijke kanten van de kledingindustrie. Ik wil graag kleding die gemaakt is met respect voor het milieu, gemaakt door mensen die kunnen leven van hun salaris.

Om mezelf houvast te bieden in een soms frustrerende zoektocht naar eerlijke kleren, ben ik mijn bevindingen op gaan schrijven. Zo  houd ik mezelf bij de les en schep ik overzicht in een chaotische wereld van goedbedoelde initiatieven, talloze keurmerken en ondoorzichtige productieprocessen. Ik probeer kritisch te zijn, maar ook de hoopvolle initiatieven te vieren.

Ik ben geen duurzaamheidsengel: ik eet af en toe vlees, eet slechts deels biologisch, koop dingen bij de Action, lees boeken nog het liefst op papier, word blij van een warme douche als ik chagrijnig ben en kan in de binnenstad van Leiden niet eens groenafval scheiden. Ik begin op de vierkante meters van mijn kledingkast om de wereld een stukje mooier te maken. Wie weet heb jij er ook wat aan. Snuffel eens rond tussen de merken en winkels die ik uitlicht, reageer op mijn hersenspinsels of bekijk wat mij inspireert.